Ostatnie urodziny

Dziś Twoje urodziny

Trzydzieste,

Dopiero trzydzieste

Nie zdążyłem spytać o prezent

Zawsze pytałem

Kochanie, czego pragniesz?

Czego potrzebujesz?

Żyć byś chciała?

Uwierz, nie potrafię

choć serce mi się kraja

Tęsknisz?

Nic nie poradzę

Tysiące łez wylałem

a tęsknoty nie pokonałem

Jak sobie radze?

Zmieniłem się

Zmieniłaś mnie

Żyje mimo straty

Tak trochę na raty

Zabrano nam wszystko

Wspólne plany, pragnienia,

Przyszłość całą

A teraz same wyrzuty, strupy

Została tylko przeszłość

Żywe wspomnienia

Radosne uniesienia

Masz ochotę na taniec?

Ostatni taniec

Tylko my we dwoje

Blisko, na odległość oddechu

By poczuć Twoje ciepło

Dawną intymność

Ciągle się żarzy

Nie zgasła jeszcze

Tak ładnie pachniesz

Nie płacz

Proszę, tańcz

Niech poczuje to ostatni raz

Twoje istnienie

Moje największe natchnienie

Ala, Najdroższa

Żałobna pętla

Żałobna pętla zaciska się na nowo
Dusi i gryzie, odbierając oddech
Bolesne wspomnienia wbijają się niczym nóż w serce
Powstają nowe, stare rany

Gdzie się podział ten czas,
kiedy Twoje szczęście było moją radością
a mój smutek Twoją porażką
Czas beztroskich dni,
kiedy wino piło się by świętować
a nie jak teraz by żałować
Czas, kiedy Twoje imię wzbudzało uśmiech na mojej twarzy
zamiast obecnego grymasu

Wszystko minęło bezpowrotnie
zostały tylko niewypowiedziane słowa
nieprzeżyte emocje i niewyrażone myśli,
które dźwięczą w głowie wyrzutem niczym kościelny dzwon

Rozpadam się na kawałki
Odpływam w nieznane

Paradoksalna prawda

Dogonił mnie czas

Wyprzedził, zostawił w tyle

Co robić?

Powroty do przeszłości są tak bolesne

Podróże w przyszłość nie mają celu

Zastygłem tu i teraz

w tym nowym świecie bez Ciebie

Czuję się taki zmęczony

Postarzałem się o Twoje życie

Musiałem przeżyć całą naszą historię na nowo

Pogodzić się z brakiem przyszłości dla Ciebie

Dorosnąć do paradoksalnej prawdy,

że w życiu liczy się jedynie miłość i śmierć

Paradoksy wiary

Pytają mnie o Boga

Odpowiadam: nieobecny

Czasami dodaje: tym lepiej dla Niego!

A oni dalej,

że jakiś plan jest tajemny

że wszystko ma swój cel

nic nie dzieje się przypadkiem

Brakuje im wyobraźni

czy mają jej za dużo?

Uwierzyć w sens tej śmierci

To przyznać się do współudziału

Wpisać ją w plan jakiś

to stać się jego zakładnikiem

Pytać o Boga

to pytać o przestępcę

Wolę przypadek od podejrzanego ładu

Absurd od pozorowanego sensu

Samotność od kiepskiego towarzystwa

Wściekłość od pustych obietnic

A jeśli już modlić się pragniecie

o łaskę prosić Jego chcecie

To nie dla Niej

A dla Niego

Życie offline

Kogo ja tu właściwie opłakuje?

Ciebie czy siebie?

Powiedzieć, że tęsknię

to nic nie powiedzieć

Każda strata boli

Ta boli głęboko

Boli mnie

bo Ciebie już nic nie boli

Ja jestem pusty

Ty przezroczysta

Ja w sieci

Ty offline

Przestałem Ciebie szukać

choć ciągle czekam

Sam nie wiem na co

Wiem, że nie przyjdziesz

ale nie mam gdzie iść

więc czekam

Płaczę nad sobą

bo mnie okradziono z Ciebie

Płaczę nad Tobą

bo już się nie zestarzejesz

Płaczę nad sobą

bo ja już młody nie będę

Płaczę za Ciebie

bo Ty płakać już nie będziesz

Melancholijny melanż

Odstawiłem Cię jak alkoholik wódkę
Każdy kiedyś ma dość
Upijałem się Tobą rano i wieczorem
Trochę żeby zapomnieć
częściej żeby pamiętać
Melancholijny melanż
Wciąga jak dobra używka
Mami i zwodzi jak każdy narkotyk
Wystarczy
Nie chcę wspominać Ciebie
w kolorach późnej jesieni
Pamiętać poprzez smutne melodie
Medytować nad ziemią,
w której Cię pochowano
Myśleć wyłącznie o stracie,
zamiast tego kim byłaś
Próbuje wskrzesić stare obrazy
naszej dawnej świetności
Bez retuszu i foto-szopa
Beztroskie chwile codzienności
Niezwykłe w swej zwykłości
Barwna, pulsująca rzeczywistość
Pulsująca jednak coraz słabiej
bo zamknięta w dniu wczorajszym
bez pomostu dla jutra
w zawieszeniu wiecznego teraz
czyli nigdzie
Podobno alkoholikiem jest się do końca życia

Alicja z krainy czarów

Alicja z krainy czarów

Zrezygnowałem z czasu przyszlego

mówiąc o Tobie

Zniknął horyzont przed nami

Patrzę jedynie wstecz

Oklejając się wspomnieniami

Stałaś się Alicją z krainy czarów

A kim ja jestem?

Może tym białym królikiem,

przez którego wpadłaś w dziurę

odkrywając nowy, dziwny świat

Mój świat

Teraz gorączkowo próbuje go przemeblować

Zrobić Tobie więcej miejsca

byś mogła poczuć się bezpiecznie

Swojsko, u siebie

To dom też dla mnie

Odkąd Ciebie nie ma

jestem bezdomny

Potrzebuje go bardziej niż Ty

Biały królik zagubiony

uczuciowo bezrobotny

czeka na swoją Alicję

na powrót krainy czarów

Ja budzę się każdego dnia

Dlaczego Ty ciągle śpisz?

Proces

Proces

Stoje z boku i spoglądam przejęty

Patrzę na nas, na Ciebie, na siebie

na to co się stało

i ogarnia mnie ciągle to samo

To nie możesz być Ty

to nie mogę być ja

To nie może być to

Nie chodzi o wiarę

ale o autoryzację,

a może lepiej kapitulację

o uprawomocnienie wyroku

skazany, ukarany,

ale za co?

Kogo wina, moja, Twoja?

I skąd ta kara?

Tak wysoka i okrutna

Niewspółmierna?

Nie, to za mało.

Gdzie ten sędzia?

Czyj to proces?

Wnosze o apelację

Mogę się przyznać

Tylko do czego?

O co mnie oskarżacie?

W co wy gracie?

Tak przyznaje,

żyć chcieliśmy,

Ona, ja, we dwoje

Jeśli to zbrodnia

każdy winny

Czemu zatem, ona?

Inni też zapłacą?

To ma być pocieszenie?

Wasza mowa końcowa?

To ja was oskarżam

Wasza zbrodnia, nie moja!

System niesprawiedliwości

Pusta meta

Pusta meta

Biegłem wczoraj dla Ciebie

Jak zawsze przygotowany

i w pełni zaangażowany

Co z tego, jak meta pusta?

Byli inni, ale bez Ciebie

Nie szukałem

Wiedziałem

choć prawdy jeszcze nie uznałem

Po raz pierwszy sam

Nie stałaś,

nie czekałaś

Kciuków nie zaciskałaś

Siedziałem sam

Z medalem

Okryty folią

W deszczu, ze łzami

Bólem mięśni

Bólem Ciebie

Wyczerpany, zdezorientowany

Ołowiane niebo nade mną

A w środku ten brak

Niepojęta strata

przy której ból fizyczny

to żart, atrapa

chwilowe, przemijalne

Tymczasem to nowe

takie nieodwracalne,

okrutnie finalne

Biegłem wczoraj do Ciebie

i niestety nie dobiegłem

Czekając na jutro

Czekając na jutro

Myślisz, że to kontrolujesz?

Tak się przynajmniej zachowujesz

Robisz plany, starasz się

Przygotowujesz się na jutro

Czekasz...

Czekasz, ale na co?

Na szczeście, na spełnienie

Widzisz je na horyzoncie,

Majaczy niczym meta na biegu

Pamiętaj,

to nie ty ustawiasz metę

to nie ty organizujesz te zawody

Tak, ty je biegniesz

Swoim tempem, w swoim stylu

A może tylko ci się wydaje?

Może to tylko przyzwyczajenie

automatyzm życia ci każe

Nie pytaj czy trasa ma atest

Życie nie ma

Ty nie masz

A skoro masz tylko ten bieg

mety nie widać

Zwolnij, rozejrzyj sie

Uspokój oddech

Sprawdź czy obok kogoś nie ma

i zadaj sobie pytanie:

Czy to jest naprawdę właściwe tempo?

Czy ja potrafię tak biec do końca?

Słowa

Słowa

Słowa

miękkie, twarde

czułe albo okrutne

do wyboru

w zależności od emocjonalnego koloru

poetyckie zaklęcia

przebiegła sofistyka

Po co to wszystko?

Jestem zmęczony

Możesz krzyczeć,

płakać, przeklinać

Prawda jest jak lustro

Stoi cicho obok ciebie

Obojętna

Kiedy ty oddychasz głęboko

Ona pozostaje niewzruszona

Taka pewna siebie

Spokojna, zrównoważona

Ty rzucasz się w klatce

jak dzikie zwierze

Ona tylko patrzy

oczami bez wyrazu

i przenika ciebie

Kawałek po kawałku

Warstwa po warstwie

Obiera jak cebulę

Zakrywasz oczy

Odwracasz się

Boisz się, że tam nic nie ma

że to wszystko ściema

Żałoba to nie choroba

Żałoba to nie choroba

Żałoba to nie choroba

Jak ci odrąbią kończynę

Krew popłynie

Nie ma siły

Będzie bolało

Nawet jak się zagoi

to wciąż boli

Można żyć bez ręki czy nogi

Nie w pełni sprawny

Mawiają

Kulejesz, trochę się zachwiejesz

Byle równowagę złapać

Czasami chwycisz coś niepozornie

Z przyzwyczajenia

i za chwilę swój los przeklinasz

Nawet jak wiesz, że tej reki nie ma

i tak cię sponiewiera

Ból fantomowy

Boli choć nie ma co boleć

Czujesz choć czucia nie ma

Somatyczna ułuda?

Żałoba to nie choroba

Twoje ciało wie lepiej

Zepsuty zegar

Zepsuty zegar

Zegar mi się spieszy

a może spóźnia

Jaka to różnica?

Nie działa

Potrzebuje dobrego zegarmistrza

Niech chociaż spróbuje

Przecież bardziej nie zepsuje

a może coś uratuje

Tęsknię za Tobą,

ale także za starym sobą

Przyziemnym, banalnym,

takim zwyczajnym

beztroskim,

trochę szorstkim,

ale radosnym

Skończył się wiek niewinności

Egzystencjalnej naiwności

Żegnaj słodka ignorancjo

Witaj wiedzo nieradosna

Miłość dopełniona bólem

A może odwrotnie

Ból dopełniony miłością

Spełnienie rodzące zwątpienie

Przywiązanie,

a potem mocne lanie

Bierzesz kredyt

bo cię nie stać

ale chcesz mieć swoje

Kiedy swą własność tracisz

Nie chcesz płacić,

więc uciekasz

ale dług zostaje

i czeka na kolejne rozdanie

Żałobne poranki

Żałobne poranki

Żałobne poranki

Budzisz się

ale nie potrafisz wstać

zagrzebany w mule

przysypany piachem

wieczornej tęsknoty

ruchy skrępowane

woli brak

walczysz jednak

wstajesz

ale siadasz od razu

Grawitacja ciązy

Melancholijny kac

Cięzka noc,

pełna pijanych myśli

Siedzisz i się zapadasz

a czas leci

Wpatrujesz się w zdjęcie

szukasz pomocy

Głęboka cisza

Zapadasz się jeszcze raz

a czas leci

Wstajesz,

zakładasz maskę

Uwiera i gryzie

Ciężko się w niej oddycha

ale chroni przed łzami

Pozwala być z innymi

bez tłumaczeń

litości i pocieszeń

więc grasz

słabo, ale grasz

i czekasz

czekasz, aż będziesz sam

Pomarańczowe lilie

Pomarańczowe lilie

Byłem na Twoim grobie

Jak strasznie to brzmi!

To nie jest miejsce dla Ciebie

Nie pasujesz tam

Ty, radosna, pełna życia

Otoczona tym smutkiem,

żalem i starością

Szukałem Cię wszędzie

Nigdzie nie znalazłem

Mówią, że teraz tam mieszkasz

Nie tak miało być

Przecież chciałaś zamieszkać ze mną

Tak bardzo chciałaś ...

Uczę się łączyć to miejsce z Tobą

Nie mam innego

Kupiłem Ci kwiaty

Wybrałem lilie,

a może one wybrały mnie

Pomarańczowe

Mało praktyczny prezent

Jutro już ich nie będzie

Odejdą jak Ty

Zawsze byłem taki pragmatyczny

Nie miałem zaufania do gestów

Liczyły się czyny,

wymierne działania

Teraz zostały tylko gesty

I słowa

Rozmawiałem z Tobą

Milczałaś

Głos mi się łamał

Taki elokwentny zawsze

A tu bełkot

Tyle chciałbym Ci powiedzieć

Tak bardzo chciałbym znowu usłyszeć Twój głos

Pośmiać się wspólnie po raz ostatni

Czy Ty w ogóle lubisz lilie?

Dlaczego Twój grób tak głośno milczy?!

Niedokończona podróż

Niedokończona podróż

Niedokończona podróż

Ty i ja razem, na pełny etat

Daleko, wysoko,

poza strefą komfortu

Kręcimy, pchamy, na przełęcz się wspinamy

Byle do przodu

Każdy dzień nowe wyzwanie

kryzys, przełamanie,

olśnienie, piękne zadośćuczynienie

Duma mnie rozpiera

Już nie jesteś w cieniu swego bohatera

Silna, dzielna,

Zuch dziewczyna

Coś mnie jednak poniewiera

Dobry sen mi zabrano

W zamian udręki dano

Kierownik wyprawy

zawsze sobie poradzi

Człowiek z żelaza

Twardy i odważny,

A jednak

Rdza go zżera

Spokojnie, przecież już blisko

Ciężka głowa, letnia bryza

Jedziemy, nie, płyniemy

Jesteśmy tuż, tuż

Zaraz wytchnienie, ostateczne spełnienie

Nagle, niemy krzyk

Ciche westchnienie

Totalne zawieszenie

Szach macht

Fizyczny krach

Dół, strasznie głęboki dół...

Gdzie to wytchnienie?

Gdzie to spełnienie?

Drzewo życia

Drzewo życia

Nie wypieraj

Nie zaprzeczaj

Pozwól rosnąć

Nie zrywaj póki nie dojrzeje

Niech spadnie sam,

delikatnie, bez pośpiechu

A kiedy spadnie,

zostaw, niech zgnije

Nie martw się,

Nie zapomnisz

Drzewo życia

wyda kolejne owoce

Nikt was nie rozdzieli

Nie musisz już uciekać

Tak wiem, ta rana się nie goi

Bo świeża i rozdrapana

Bądź zatem łagodny

Czuły, troskliwy jak ona

Niech żyje z tobą,

ale i przez ciebie

Nie bój się

Ona zawsze będzie

Pierwsza, ostatnia jesień

Pierwsza, ostatnia jesień

Nadeszła jesień

Pierwsza jesień bez Ciebie

Grzałem się w słońcu

które coraz rzadziej nas odwiedza

i podziwiałem kolory

Uczę się rozpoznawać je na nowo

stałem się daltonistą

odeszłaś wraz z nimi

Ty zawsze otoczona żywą barwą

zawstydzająca kwiaty wkoło

Nadeszła jesień

Niebo chodzi na szaro

Trawa już nie rośnie

Drzewa pożegnały liście

Zegar życia tyka dalej

Nie dla wszystkich tak samo

w moim wskazówki chodzą do tyłu

Żyje wspomnieniami

Utknąłem na mieliźnie pamięci

Rozdrapuje stare rany

Tworze nowe

Wymyślam sposoby by Cię uszczęśliwić

Wiem, kompensacja

Dręczą mnie spalone okazje,

Powiedz jak reanimować naszą radość?

Czy ta jesień się kiedyś skończy?

Nokaut

Nokaut

Siedzę sam w pustym pokoju

Smutek wypełnia go po brzegi

Jest niczym morze

Olbrzymi, przytłaczający

Fale uderzają mnie rytmicznie

Zadają ciosy niczym wytrawny bokser

Nie trzymam gardy

Nie umiem, nie chcę

Czuje się bezradny,

Złamany, otępiały

Jestem zmęczony

Niech bije

Tak, poddałem się

Jestem bez formy

Maratońska ściana

W zasadzie już na kolanach

Która to runda, ile jeszcze?

Niech odliczają...

Ala nie patrz!

Odejdź proszę!

Tak, to ja

Naprawdę ja?

Rzeczy do adopcji

Rzeczy do adopcji

Zostały po Tobie rzeczy

zwykłe, a jednocześnie tak niezwykłe

Leżą samotnie i czekają na Ciebie

Czekają na Ciebie jak dzieci na adopcję

Doskonale je rozumiem

Wszystko mnie wzrusza

Twój ulubiony kubek

Turkusowy talerz

Błękitne korale,

które przejechały ze mną tysiące kilometrów

by stać się symbolem naszego rozstania

Pościel, otulająca nasze ciała

Będącą świadkiem zmysłowych uniesień

Buty, w których się wspinałaś

Takie małe, już zniszczone,

ale przecież piękne,

bo Twoje.

Wszystko ciągle żywe

a jednocześnie bez Ciebie tak obce

Kto będzie nosił te wszystkie ciuchy?

Proste i eleganckie

tworzące Twój niepowtarzalny styl

Co się z nimi stanie?

Opuściłaś mnie jak te ciuchy

Bez Ciebie czuje się bezużyteczny

Co się ze mną stanie?